Verzadigd-adiabatische gradiënt; natte adiabaat কী?

Voorbeeld 21.20 (De energie in de sondering van Norman)

Til de oppervlaktelucht van Voorbeeld 21.4 op. Ze raakt verzadigd bij $964\,\mathrm{hPa}$, $64\,\mathrm{m}$ hoger, en volgt een natte adiabaat. Onder $900\,\mathrm{hPa}$ is de sondering zelf bijna verzadigd en blijft het pakketje enkele tienden van een graad kouder dan zijn omgeving; dan komt de inversie tussen $908\,\mathrm{hPa}$ en $889\,\mathrm{hPa}$, waar de temperatuur over $178\,\mathrm{m}$ met $4.1\,\mathrm{K}$ stijgt en het pakketje zich $5\,\mathrm{K}$ te koud bevindt. Het wordt pas warmer dan zijn omgeving bij $732\,\mathrm{hPa}$, $2.4\,\mathrm{km}$ boven de grond, zijn LFC, en blijft warmer tot zijn EL bij $236\,\mathrm{hPa}$, $10.9\,\mathrm{km}$ boven zeeniveau, net onder de tropopauze die de sondering bij $235\,\mathrm{hPa}$ meldt. Op een fijn rooster van drukken zijn de oppervlakten van de scheve-T-figuur CAPE $= 2100\,\mathrm{J}/\mathrm{kg}$ en CIN $= -200\,\mathrm{J}/\mathrm{kg}$ met de temperatuur, en $2230\,\mathrm{J}/\mathrm{kg}$ en $-130\,\mathrm{J}/\mathrm{kg}$ met de virtuele temperatuur: het vocht van het pakketje voegt zijn eigen opwaartse kracht toe. De pakketjestheorie geeft $w_{\max} = \sqrt{2 \times 2100} = 65\,\mathrm{m}/\mathrm{s}$.