Verzadiging; relatieve luchtvochtigheid কী?

Voorbeeld 4.4 (Een zomerochtend)

Bij $20{}^{\circ}\mathrm{C}$ bevat de lucht $11.4\,\mathrm{g}/\mathrm{kg}$. Het verzadigingsgehalte bij $20{}^{\circ}\mathrm{C}$ is $14.7\,\mathrm{g}/\mathrm{kg}$, dus de relatieve luchtvochtigheid is $11.4/14.7 \approx 78\,\%$. Het verzadigingsgehalte is $11.4\,\mathrm{g}/\mathrm{kg}$ bij $16{}^{\circ}\mathrm{C}$: dat is het dauwpunt. ’s Middags heeft dezelfde lucht, opgewarmd tot $28{}^{\circ}\mathrm{C}$ (verzadigingsgehalte $24.1\,\mathrm{g}/\mathrm{kg}$), een relatieve luchtvochtigheid van maar $47\,\%$ — met precies hetzelfde water erin.

Voorbeeld 4.9 (Een cumulus in de middag)

In de middag van Voorbeeld 4.4 is de lucht bij de grond $28{}^{\circ}\mathrm{C}$, met een dauwpunt van $16{}^{\circ}\mathrm{C}$. Opstijgende bellen raken verzadigd op $125 \times 12 = 1500\,\mathrm{m}$: de cumuluswolken hebben hun platte onderkant op ongeveer $1.5\,\mathrm{km}$ hoogte. ’s Ochtends, bij $20{}^{\circ}\mathrm{C}$, zou dezelfde lucht al op maar $125 \times 4 = 500\,\mathrm{m}$ zijn gecondenseerd: de wolkenbasis stijgt in de loop van de dag, terwijl de grond opwarmt.

Voorbeeld 4.13 (De warme, droge wind aan de lijzijde)

Lucht op zeeniveau van $20{}^{\circ}\mathrm{C}$, met een dauwpunt van $12{}^{\circ}\mathrm{C}$, wordt over een bergkam van $2500\,\mathrm{m}$ hoog gedreven. Ze raakt verzadigd op $125 \times 8 = 1000\,\mathrm{m}$, bij ongeveer $10{}^{\circ}\mathrm{C}$. Vandaar tot de top koelt ze af met de natte gradiënt, tot ongeveer $2{}^{\circ}\mathrm{C}$, en verliest ze ongeveer een derde van haar water als regen (van $8.7$ tot $6.0\,\mathrm{g}/\mathrm{kg}$). Aan de andere kant warmt ze bij het dalen over $2.5\,\mathrm{km}$ op met de droge gradiënt: ze bereikt de vlakte bij ongeveer $27{}^{\circ}\mathrm{C}$, zeven graden warmer dan bij het vertrek, met een relatieve luchtvochtigheid van ongeveer $27\,\%$. Zulke warme, droge winden waaien aan de lijzijde van veel bergketens.