Osmoregulatie bij de dieren কী?

Zoetwatervissen leven in een medium met een tiende van de osmolariteit van hun bloed: water stroomt door de kieuwen naar binnen, zout lekt naar buiten, en zij scheiden overvloedige verdunde urine uit en nemen zout actief op door de chloridecellen van de kieuwen, zonder ooit te drinken. Beenvissen in zee, wier bloed een derde van de osmolariteit van de zee heeft, verliezen water door de kieuwen, drinken zeewater en pompen het zout naar buiten door dezelfde chloridecellen in omgekeerde richting, terwijl zij de urine karig houden; haaien houden hun bloed in plaats daarvan iso-osmotisch met de zee door ureum vast te houden (en trimethylamineoxide om hun eiwitten ertegen te stabiliseren), en lozen overtollig zout door een rectale klier. Zeevogels en zeereptielen dragen boven de ogen zoutklieren die een pekel uitscheiden die tweemaal zo zout is als de zee, zodat een albatros uit de oceaan kan drinken. Insecten filtreren door buizen van Malpighi die door actieve kaliumuitscheiding worden aangedreven in plaats van door bloeddruk, en nemen in de endeldarm zo volledig water terug dat de uitwerpselen van een woestijnkever droog zijn. Bij de zoogdieren schaalt het concentratievermogen met de lengte van de lissen ten opzichte van de omvang van de nier (de relatieve mergdikte): een bever haalt $500\,\mathrm{mOsm}/\mathrm{L}$, een mens $1200$, een kameel $3000$, de kangoeroerat $5500$ — waardoor die kan leven van het metabole water dat vrijkomt wanneer zijn voedsel wordt geoxideerd, ongeveer $0.6\,\mathrm{g}$ water per gram zetmeel, met een neus die het water van elke uitgeademde teug terugwint door tegenstroomkoeling.