CoachDe osmolariteit van een oplossing is haar totale concentratie aan opgeloste deeltjes (in osmol per liter); zij bepaalt de osmotische druk, voor verdunde oplossingen, die water drijft door elk membraan dat water doorlaat maar de opgeloste stof niet. De lichaamsvloeistoffen van een zoogdier liggen rond — van de lichaamsmassa binnen de cellen, erbuiten, de extracellulaire vloeistof waarvan een kwart plasma is — en cellen zwellen of krimpen binnen seconden als er buiten iets verandert, want hun membranen laten water vrij door. Een osmoconformer (de meeste ongewervelde zeedieren, haaien) houdt zijn vloeistoffen op de osmolariteit van de zee en regelt alleen hun samenstelling; een osmoregulator (gewervelden, insecten, zoetwaterdieren) houdt zijn osmolariteit constant tegenover de omgeving, wat energie kost naar rato van het verval. De tweede taak, aan de eerste gekoppeld, is het lozen van de stikstof uit de afbraak van eiwit: als ammoniak in overvloedig water (vissen), als ureum, oplosbaar en ongiftig maar met water nodig om het te dragen (zoogdieren), of als urinezuur, een pasta die vrijwel droog wordt uitgescheiden (vogels, reptielen, insecten).
উদাহরণ
Voorbeeld 20.9 (Twee dagen)
Een dag zonder water: de osmolariteit van het plasma stijgt van naar , vasopressine stijgt binnen minuten, de verzamelbuizen gaan open voor water, de urine concentreert tot en daalt tot een halve liter; de persoon heeft dorst; het verloren volume komt vooral uit de cellen, wier water het extracellulaire zout volgt. Een liter water in één keer gedronken: de osmolariteit daalt , vasopressine daalt binnen twintig minuten tot nul, de buizen sluiten, en in de volgende twee uur laat de nier een liter urine van door. Een bloeding van een liter: de druk daalt, renine en vasopressine stijgen beide (volume gaat vóór osmolariteit), de arteriolen vernauwen, natrium en water worden vastgehouden, en in de loop van een dag wordt het plasmavolume weer aangevuld — met vocht uit het interstitium en daarna uit wat er wordt gedronken. Diabetes insipidus, het ontbreken van vasopressine of van zijn receptor, geeft verdunde urine per dag en een dorst die daarbij past; nierfalen, het ontbreken van filtratie, laat een lichaam achter dat driemaal per week door een machine moet worden gefiltreerd, door een membraan wier klaring een fractie is van die van twee nieren.