Excisieherstel কী?

De meeste laesies treffen één streng en worden hersteld door het beschadigde stuk uit te knippen en de andere streng te kopiëren. Het base-excisieherstel (BER) doet kleine, niet vervormende laesies: een DNA-glycosylase dat specifiek is voor één soort verkeerde base (uracil-DNA-glycosylase, 8-oxoG-glycosylase en verscheidene andere) klapt de base uit de helix en knipt haar van haar suiker; een AP-endonuclease knipt de ruggengraat in bij de abasische plaats; een polymerase (Pol $\beta$) verwijdert de suiker en zet één nucleotide in; een ligase sluit. Het nucleotide-excisieherstel (NER) doet volumineuze laesies die de helix vervormen — pyrimidinedimeren, chemische adducten — zonder de chemie van de laesie zelf te herkennen: de vervorming wordt opgemerkt (door XPC dat het genoom afspeurt, of door een gestrand RNA-polymerase in de aan transcriptie gekoppelde tak), de helix wordt geopend door de helicase-subeenheden van TFIIH, de schade wordt geverifieerd (XPA), twee endonucleasen (XPF, XPG) knippen de beschadigde streng $24\text{ tot }32$ nucleotiden uit elkaar, het oligonucleotide komt vrij, en polymerase en ligase vullen het gat. Verlies van een van de zeven XP-eiwitten veroorzaakt xeroderma pigmentosum: extreme gevoeligheid voor zonlicht, sproeten, en een duizendvoudig verhoogde kans op huidkanker.