CoachDe Maan is een enorme bal van grijs gesteente die om de Aarde reist, onze trouwe metgezel in de ruimte. Ze is veel kleiner dan de Aarde en heel ver weg — verder dan welk vliegtuig ook vliegt, zo ver dat de astronauten die haar bezochten er drie dagen over deden om er te komen.
Voorbeelden
Voorbeeld 11.2 (Goed kijken)
Met het blote oog laat de Maan bleke vlekken en heldere gebieden zien — sommige mensen zien er een gezicht in. Door een verrekijker (een heerlijk proefje op een avond met volle maan) worden de vlekken scherper en zie je vlaktes en ronde kraters, komvormige littekens die lang geleden zijn achtergelaten door rotsen uit de ruimte. De Maan houdt haar littekens voor altijd: ze heeft geen wind en geen regen om ze uit te wissen — ze heeft namelijk helemaal geen lucht. Geen lucht betekent ook een stille wereld: op de Maan maakt zelfs een schreeuw geen geluid.
Voorbeeld 11.3 (De Maan die je volgt)
Loop op een maanverlichte avond door de straat: huizen en bomen glijden voorbij, maar de Maan lijkt je te volgen, altijd naast je schouder. Ze zit je niet echt achterna — ze is zo ver weg dat een hele straat lopen jouw uitzicht op haar helemaal niet verandert, terwijl de huizen vlakbij voortdurend veranderen. Heel verre dingen lijken elke reiziger te volgen; de Maan doet het het best, want zij is kampioen ver weg.
Voorbeeld 11.4 (Maanlicht is weerkaatst zonlicht)
Is de Maan een lichtbron? Denk aan de proef van vorig jaar: maakt ze haar eigen licht? Nee — de Maan is een bal donker gesteente, als een reusachtige kiezelsteen aan de hemel. Wat wij maanlicht noemen is zonlicht dat door dat gesteente wordt weerkaatst — naar ons teruggekaatst, zoals een witte muur een kamer verlicht zonder een lamp te zijn. De Zon verlicht de Maan helder aan één kant; wij zien het deel van die heldere kant dat naar ons toe gekeerd is.