De risico’s van kleinheid কী?

Een grote populatie loopt terug wanneer haar sterftecijfer haar geboortecijfer overtreft; een kleine kan verdwijnen zonder dat een van beide verandert. Demografische toevalligheid is de kans dat er onder een handvol individuen toevallig meer sterven dan er worden geboren, of dat alle overlevenden mannelijk zijn: zij telt onder een paar dozijn. Toevalligheid van de omgeving — een slechte winter, een droogte, een ziekte — treft elk individu tegelijk, en een populatie van een paar honderd die een grote zou uitzitten kan worden weggevaagd; rampen vormen de staart daarvan. Het Allee-effect laat het groeitempo per hoofd bij lage dichtheid dalen — partners zijn niet te vinden, koloniebroeders kunnen niet nestelen, kudden kunnen hun jongen niet verdedigen, de zwermen van de trekduif konden de roofdieren die hun jongen namen niet meer verzadigen — zodat de populatie onder een drempeldichtheid uit zichzelf naar nul loopt. En onder een paar honderd verlagen de genetische processen van de volgende paragraaf de fitness van generatie op generatie. Die voeden elkaar: een kleinere populatie verliest variatie, wordt minder vruchtbaar, wordt kleiner, wordt eerder door toeval getroffen en verliest nog meer — de uitstervingsdraaikolk (Gilpin en Soulé, 1986). Een minimaal levensvatbare populatie is de omvang waarboven de kans op uitsterven binnen een genoemde termijn (zeg $5\,\%$ in een eeuw) aanvaardbaar is; zij hangt af van de biologie van de soort en van hoe wisselvallig haar omgeving is, en ligt gewoonlijk in de duizenden.