Werkzame doorsnede কী?

Stuur een uniforme bundel met flux $\Phi$ (deeltjes per eenheid van oppervlak per seconde) op één trefdeeltje af. Het tempo waarmee projectielen in de ruimtehoek $\dd\Omega$ rond de richting $(\theta, \varphi)$ verstrooien definieert de differentiële werkzame doorsnede,

en haar integraal $\sigma = \int(\dd\sigma/\dd\Omega)\,\dd\Omega$ is de totale werkzame doorsnede: het oppervlak dat het trefdeeltje effectief aanbiedt. Voor een dunne plak met $n$ trefdeeltjes per eenheid van volume verzwakt een bundel als $\eu^{-n\sigma x}$: werkzame doorsneden worden gemeten door te tellen wat eruit komt. Eenheden: de kernfysica gebruikt de barn, $1\,\mathrm{b} = 10^{-28}\,\mathrm{m}^{2}$ — ongeveer de meetkundige afmeting van een uraniumkern, “zo groot als een schuur” voor een neutron.