Insuline en glucagon কী?

Het bloed bevat ongeveer $5\,\mathrm{g}$ glucose, bij $5\,\mathrm{mmol}/\mathrm{L}$ ($90\,\mathrm{mg}/\mathrm{dL}$), en het brein verbrandt er $120\,\mathrm{g}$ per dag van en kan niets anders verbranden; een maaltijd levert er in een uur $75\,\mathrm{g}$. De eilandjes van Langerhans, een miljoen groepjes van enkele duizenden cellen verspreid door de alvleesklier, houden de lus vast. $\beta$-cellen voelen de glucose door haar om te zetten: meer glucose, meer ATP, sluiting van een ATP-gevoelig kaliumkanaal, depolarisatie, calcium naar binnen en exocytose van insuline, een peptidehormoon dat uit één voorloper wordt geknipt. Insuline zegt spier en vet de transporter GLUT4 naar hun oppervlak te brengen en glucose op te nemen, de lever glucose als glycogeen op te slaan en op te houden met haar te maken, en het vet op te houden met het afgeven van vetzuren: het is het hormoon van de gevoede toestand, het enige dat de bloedglucose verlaagt. $\alpha$-cellen geven glucagon af wanneer de glucose daalt: de lever breekt glycogeen af en maakt nieuwe glucose uit aminozuren en lactaat. Adrenaline, cortisol en groeihormoon verhogen de glucose eveneens, en de overtolligheid is niet symmetrisch: een lichaam kan zich langs vier wegen tegen een daling verweren en langs één tegen een stijging. Diabetes mellitus is het falen van die ene: type 1, de auto-immuunvernietiging van de $\beta$-cellen, vergt vanaf de eerste dag insuline; type 2, negen van de tien gevallen, begint als ongevoeligheid van de weefsels voor insuline, die jarenlang met meer insuline wordt beantwoord, tot de $\beta$-cellen het niet meer bijhouden en de glucose stijgt.