Natuurlijke doodcellen en interferon কী?

Virussen verschuilen zich in cellen, waar het complement en de fagocyten niet bij hen kunnen. Natuurlijke doodcellen speuren naar cellen die MHC klasse I niet meer tonen — het “ontbrekende eigen” van een cel waarvan de virale of tumorale bewoner de antigeenpresentatie heeft uitgezet om aan de T-cellen te ontsnappen (Hoofdstuk 16) — en naar stresseiwitten die besmette en getransformeerde cellen op hun oppervlak zetten; remmende receptoren voor MHC I en activerende receptoren voor de stressliganden worden opgeteld, en een cel die de balans doet omslaan wordt binnen minuten gedood door perforine en granzymen die in haar worden gespoten en haar apoptose in gang zetten. Type-I-interferonen ($\alpha$ en $\beta$) worden gemaakt door elke cel waarvan RIG-I of cGAS viraal nucleïnezuur heeft opgemerkt; eenmaal uitgescheiden binden zij receptoren op naburige cellen en zetten zij via de JAK–STAT-route honderden genen aan die die cellen in een antivirale toestand brengen: een kinase dat de translatie stillegt zodra het dubbelstrengs RNA tegenkomt, een nuclease dat RNA afbreekt, eiwitten die de intrede en de assemblage van virussen blokkeren, en meer MHC I om de T-cellen te tonen wat er binnen is. De cel die het interferon maakte kan sterven; haar buren zijn gewaarschuwd. Het interferon werd door Isaacs en Lindenmann (1957) ontdekt als de factor in het medium van met virus besmette cellen die verse cellen bestand maakte, en het is de reden dat een cel die door het ene virus is besmet een tweede weerstaat.