C4- en CAM-planten কী?

C4-planten (mais, suikerriet, sorghum, veel tropische grassen) dichten het lek door $\mathrm{CO_2}$ te concentreren: in de mesofylcellen legt een enzym zonder affiniteit voor $\mathrm{O_2}$ (PEP-carboxylase) bicarbonaat vast in een zuur met vier koolstoffen, dat naar de bundelscheedecellen rond de nerven wordt gebracht en daar wordt gedecarboxyleerd, wat het $\mathrm{CO_2}$ rond rubisco tienvoudig verhoogt en de oxygenatie onderdrukt — ten koste van twee extra ATP per $\mathrm{CO_2}$. De twee celtypen vormen de kranz-anatomie (“krans”). CAM-planten (cactussen, ananas, agaven) scheiden diezelfde twee stappen in de tijd in plaats van in de ruimte: zij openen hun huidmondjes ’s nachts, slaan $\mathrm{CO_2}$ als appelzuur op in de vacuole, en geven het overdag achter gesloten huidmondjes aan rubisco af, waarbij zij per vastgelegde koolstof een tiende verliezen van het water dat een C3-plant verliest.