De wet van Hubble en het hete begin কী?

Elk ver sterrenstelsel wijkt terug, met een snelheid evenredig aan de afstand:

Dit is geen explosie in de ruimte maar een uitdijing van de ruimte — draai haar terug en alles was ooit dicht en heet: $1/H_0 \approx 14$ miljard jaar geleden (Oefening 27.9). Het vroege heelal is dit boek op snelheid afgespeeld. Bij één seconde is het een deeltjessoep van $\mathrm{MeV}$ (Hoofdstuk 26); in de eerste minuten gaat Hoofdstuk 25 tekeer en vriest er een kwart helium naar massa uit — voorspeld door een boltzmannfactor, overal waargenomen (Oefening 27.11). Bij 380 000 jaar en $3000\,\mathrm{K}$ laat de vergelijking van Saha (Propositie 18.5) de elektronen zich eindelijk op de protonen nestelen; de mist trekt op, en dat laatst verstrooide licht — duizendvoudig opgerekt door de uitdijing — komt vandaag aan als de kosmische achtergrondstraling: een planckspectrum van $2.725\,\mathrm{K}$ (Hoofdstuk 20), de oudste foto die er is. Wat het beeld ook laat zien: sterrenstelsels draaien en klonteren alsof ze worden gestuurd door donkere materie die geen detector heeft gevangen, en de uitdijing versnelt onder een donkere energie die niemand heeft verklaard — de vijfennegentig procent van de begroting die dit boek nog niet kan opschrijven.